Święto Najświętszego Serca Pana Jezusa

Pierwszym z nich, jak już widzieliśmy, jest moment, w którym te dziewczęta, ubrane jak panny młode, weszły do kościoła w towarzystwie swoich ojców. Co to oznacza? Ojciec towarzyszy córce do ołtarza, aby ofiarować ją Panu, Kościołowi. Jest to gest o głębokim znaczeniu. Ojciec ofiarowuje Bogu to, co jest dla niego najcenniejsze i najdroższe na tym świecie. Wiemy, że rodzice są gotowi zrobić wszystko, nawet poświęcić swoje życie, by ocalić życie swoich dzieci. Dlatego też odprowadzenie córki do ołtarza, by ofiarować ją Panu, jest jedną z największych ofiar, jakie rodzice mogą złożyć w swoim życiu. To prawdziwa ofiara, głębokie oderwanie się, ponieważ wiedzą, że teraz ich córka już nie należy do nich, lecz przekazali ją rodzinie Sióstr Pocieszycielek Najświętszego Serca, aby służyła naszemu Panu. Kościół dziękuje wam za waszą hojność, a wy wiecie, że zawsze możecie liczyć na modlitwy waszych córek, ale także całego ich zgromadzenia zakonnego.

Dla dziewczyny przyjście do ołtarza w stroju panny młodej oznacza zamknięcie jednego rozdziału życia i rozpoczęcie kolejnego – aby służyć Panu naszemu, jak napisano w Ewangelii: Jeśli ktoś przychodzi do Mnie i nie przedkłada Mnie nad ojca, matkę, …, braci, siostry, własne życie, nie może być Moim uczniem (Łk 14, 26). Za chwilę kapłan pobłogosławi habit zakonny, w który zostaną ubrane dziewczęta. Jest to zewnętrzny znak oddzielenia się od świata i stanowi pierwszy krok w życiu zakonnym.

Po odczytaniu Ewangelii nastąpi druga część uroczystości, podczas której nowicjuszki złożą pierwsze śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa oraz czwarty ślub szczególny dla Zgromadzenia Sióstr Pocieszycielek – szerzenie nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego wraz z postanowieniem oddawania Mu czci i naprawiania wyrządzonych Mu zniewag.

Przed otwartym tabernakulum złożą swoje śluby. Nie chodzi tu już tak bardzo o rozstanie ze światem, ponieważ uczyniły to już w dniu przyjęcia habitu, ale o to, że poświęcają się, wiążą się na zawsze z Panem naszym i przyjmują Go za swojego Oblubieńca. Jest to więc o wiele trudniejszy krok, nie tylko w kierunku Kościoła i wspólnoty zakonnej, ale przede wszystkim w kierunku Pana naszego, który odtąd będzie ich Oblubieńcem. Na zewnątrz nic nie widać, słychać jedynie słowa ich profesji, ale w głębi serca, z duchowego punktu widzenia, jest to wydarzenie o ogromnej wartości. Tylko duch wiary może nam pomóc odkryć, czym to naprawdę jest. W tym momencie nastąpi spotkanie z Panem naszym w towarzystwie całego dworu niebiańskiego, tj. Jego Matki, aniołów i wszystkich świętych w niebie. Święta, takie jak te, które obchodzimy przy sakramentach lub podczas uroczystości, takich jak dzisiejsza, są również świętami obchodzonymi w niebie. Jezus Chrystus jest głową zarówno Kościoła Triumfującego, jak i Kościoła Walczącego. Kościół Walczący jest nierozerwalnie związany z Kościołem Triumfującym.

Po złożeniu ślubów zostanie im nałożona czarna zasłona, symbolizująca ostateczne umarcie dla świata, a także otrzymają koronę cierniową i krzyż – dwa narzędzia Męki Pańskiej. Jest to bardzo wymowne; ważne jest, by zrozumieć głębię tego gestu. Wiecie, że nasz Pan został ukoronowany cierniami podczas swojej Męki, aby wyśmiać Jego królestwo – On, który jest Królem królów. Było to bezprecedensowe upokorzenie dla Jezusa, Syna Bożego. W ten sposób Jezus chciał nam dać do zrozumienia, że poprzez upokorzenie Męki Pańskiej zbawił nas oraz że pokora jest fundamentem wszystkich cnót, a zatem i samego uświęcenia. Dotyczy to w jeszcze większym stopniu życia zakonnego; ciernie symbolizują bowiem upokorzenia, które często towarzyszą drodze życia zakonnego.

Wówczas otrzymają krzyż – i to nie mały – co również stanowi wyraz ważnego aspektu życia zakonnego. Jak powiedział nasz Pan: „Codziennie bierzcie swój krzyż i idźcie za Mną” (Łk 9, 13). Albo też: „Kto nie bierze swego krzyża i nie idzie za Mną, ten nie może być Moim uczniem” (Łk 14, 27). Wszyscy musimy w taki czy inny sposób nieść nasze krzyże, niezależnie od tego, czy jesteśmy zakonnikami, czy nie, ale w życiu konsekrowanym krzyża się nie nosi, lecz się go przyjmuje.

Po obrzędach przyobleczenia i złożenia ślubów nadejdzie najważniejszy moment uroczystości, a mianowicie Msza Święta. Nie ma w Kościele ważniejszej uroczystości niż Ofiara Mszy Świętej.

Z jednej strony na ołtarzu uobecnia się Ofiara Krzyża – bezkrwawa, ale nie mniej rzeczywista. Po drugie, mamy obecność eucharystyczną Ciała i Krwi Jezusa, która jest również pokarmem dla naszych dusz. Ponadto kapłanem składającym ofiarę jest zawsze sam Pan. To On ofiarowuje Siebie Ojcu. Jest to wielka tajemnica, której nigdy nie zdołamy w pełni pojąć, nawet gdybyśmy codziennie odprawiali lub uczestniczyli we Mszy Świętej. Jest to najważniejszy akt kultu nie tylko dla Kościoła Walczącego, ale także dla Kościoła Cierpiącego, gdzie dusze znajdują ulgę w cierpieniu lub wstępują do nieba. Jest to również chwała dla Kościoła Triumfującego, w którym niebiańskie zgromadzenie oddaje cześć Zbawicielowi świata i świętuje Jego zwycięstwo nad szatanem. Podczas Mszy Świętej nie zapomnimy modlić się o wytrwałość sióstr, które dzisiaj podejmują trudny krok w kierunku życia zakonnego.

Drodzy wierni, choć uroczystość potrwa nieco dłużej, potraktujcie ją jako godziny spędzone w niebie, gdzie czas nie ma już znaczenia, ponieważ dzięki tej ceremonii żyjecie trochę w niebie, a trochę w wieczności.

Na koniec nie mogę pominąć milczeniem dzisiejszego święta: Najświętszego Serca Jezusowego. Święto to podsumowuje całe życie i misję Jezusa Chrystusa na tej ziemi, które trwają nadal w niebie – dzieło miłości na rzecz zbawienia i uświęcenia dusz, rozdzielające nieskończone łaski, które wypływają z Jego otwartego Serca. Serce Jezusa jest Sercem z natury kapłańskim. Sercem, które bezgranicznie kocha dusze.

Wiesz przecież, że siostry poprzez swoje życie, modlitwy i ofiary codziennie modlą się i ofiarowują się za świętość kapłanów, którzy muszą kontynuować dzieło naszego Pana na ziemi, i w tym celu wzorują się na Jego Sercu.

Dla sióstr obecność tak wielu księży podczas tych wyjątkowych chwil w ich życiu zakonnym jest zawsze błogosławieństwem i zachętą w ich powołaniu.

W tym ważnym dla tych młodych sióstr dniu zwróćmy się do Matki Bożej z prośbą, by objęła je swoją opieką – nie tylko je, ale także całe Zgromadzenie Sióstr Pocieszycielek Najświętszego Serca.

O. Emmanuel Du Chalard, Bractwo św. Piusa X

Święto Najświętszego Serca Jezusowego, 2023 r.

O. Therasian Xavier · Źródło: Okręg Azji · 15 lipca 2025 r.

Narni, urzekające średniowieczne miasteczko w Umbrii we Włoszech, słynie z bogatej historii, dobrze zachowanej architektury oraz zachwycającego otoczenia przyrodniczego. Zwiedzający mogą rozpocząć swoją wycieczkę od pięknej konkatedry poświęconej pierwszemu biskupowi miasta, św. Giovenale’owi — jednego z najszlachetniejszych i najbardziej dostojnych kościołów w regionie. Stamtąd krótki spacer prowadzi do słynnego Piazza Priora. Omiając teatr miejski po lewej stronie i idąc w górę, turyści docierają do niewielkiego placu nazwanego na cześć św. Franciszka z Asyżu.

Po północno-zachodniej stronie tego placu stoi kościół, poświęcony później św. Franciszkowi, założony przez samego świętego wkrótce po 1213 roku dzięki pragnieniu i wsparciu mieszkańców oraz ich biskupa, Ugolino. Biskup Ugolino, bliski przyjaciel św. Franciszka, zaprosił go w tym samym roku do głoszenia kazań w Narni. Kazania i cuda świętego przyniosły tak wielkie owoce duchowe, że ludzie głęboko się do niego przywiązali, hojnie wspierając założenie jego zakonu w mieście. Z zapisów historycznych wynika, że klasztor ten odwiedzili również św. Antoni z Padwy, św. Bernardyn z Sieny oraz błogosławiony Pietro Arietense. Św. Franciszek dokonał w Narni kilku cudów, z których cztery zachowały się w pamięci historycznej: na prośbę biskupa uzdrowił sparaliżowanego mężczyznę znakiem krzyża; przywrócił wzrok niewidomej kobiecie; wygnał demona z innej kobiety; oraz pobłogosławił kobietę w ciąży, której poprzednie dzieci zmarły wkrótce po urodzeniu, zapewniając, że jej kolejne dziecko przeżyje i będzie się dobrze rozwijać.

Okrążając kościół z zewnątrz, zwiedzający mogą podziwiać gotyckie elementy architektoniczne z XV wieku — mury, wąskie okna oraz drzwi nawiązujące do wystroju wnętrz trybuny i kaplicy św. Franciszka. Zostały one wykonane z starannie obrobionego i wypolerowanego lokalnego kamienia. Drzwi wejściowe, choć skromne, emanują wyrafinowaną elegancją dzięki koncentrycznym łukom ozdobionym wspornikami, małymi kolumnami i rozetami, po bokach których znajdują się tradycyjne lwy, z których zachował się tylko jeden, poważnie uszkodzony. Nad drzwiami znajduje się nisza, na wpół starożytna, na wpół nowoczesna, w której umieszczono XVIII-wieczny obraz Matki Bożej z Loreto.

Kościół, podobnie jak jego kaplica, przeszedł wiele trudów. Podczas okupacji francuskiej został zamknięty i przekształcony w stajnię oraz kwatery wojskowe dla przejeżdżających żołnierzy. Później został przekazany Cavaliere Paolo Eroliemu, którego pałac sąsiaduje z nim, i służył jako magazyn drewna. Z perspektywy czasu można uznać to za szczęśliwy zbieg okoliczności; pozostawiona na łasce żołnierzy budowla mogłaby nie przetrwać. Ostatecznie synowie Eroliego, Silvio i Pietro, przywrócili jej związek z Kościołem. Po oczyszczeniu i remoncie kaplica została ponownie otwarta dla wiernych przez Bractwo Miłosierdzia.

Kościół ten był niegdyś niezwykły, bogato zdobiony, by budzić podziw i skłaniać do szczerej modlitwy do Boga Wszechmogącego. Dzisiaj jednak, niestety, z powodu zaniedbań stracił znaczną część swojego dawnego piękna. Mimo tej utraty zachowało się kilka fresków, które są świadectwem odporności na upływ czasu, warunki atmosferyczne i zaniedbania – największego wroga piękna. Freski te są nadal widoczne i pozwalają zwiedzającym dostrzec dawną świetność kościoła.

Odnowa kościoła nie wymaga szeroko zakrojonych badań archeologicznych ani analiz archiwalnych. Zachowane freski, wraz ze swoimi wzorami i kolorami, stanowią jasną wskazówkę pozwalającą przywrócić kościołowi jego pierwotny blask. Ten szczegół nawiązuje do Święta Najświętszego Serca Jezusowego w 2025 roku, kiedy to osiem sióstr złożyło pierwsze śluby w zgromadzeniu Sióstr Pocieszycielek Najświętszego Serca Jezusowego, a dwanaście innych przybrało habit właśnie w tym kościele. Uroczystość była wspaniała, bogata w tradycję i misternie dopracowane detale, w których mistrzostwo wykazali się Włosi. Wśród sióstr znalazły się Amerykanki, Hinduski, Kambodżanki, Francuzki, Niemki, Australijki, Kenijki, Kanadyjki i Szwajcarki. Była to prawdziwie międzynarodowa uroczystość. W końcu jesteśmy katolikami, a sama nazwa mówi wszystko. Chociaż wiele z nich nie rozumiało się nawzajem, a większość nie znała języka włoskiego w tym bardzo włoskim mieście, wszystkie mogły uczestniczyć we Mszy św., przyjąć Komunię Świętą i docenić piękno liturgii. To kolejny dowód na to, jak wspaniały skarb posiadamy.

Podobnie jak zachowane freski, ceremonia ta nie była jedynie pozostałością po chwalebnej przeszłości, lecz planem przyszłej odnowy tej świętej przestrzeni. Nie znajdujemy się u kresu jednej epoki, lecz u progu nowej. Nadchodzi odrodzenie, które zapowiada się równie wspaniałe – jeśli nie bardziej – niż to, co było wcześniej. Kluczem do sukcesu jest zachowanie wierności, podtrzymywanie tradycji oraz przeciwstawianie się zepsuciu i zaniedbaniu, które zagrażają wszystkim rzeczom świętym.

Nie znajdujemy się u kresu jednej epoki, lecz u progu nowej.

A za to wszystko: Merci, Monseigneur! Pokazał nam Pan, co mamy robić i jak to robić. Obyśmy pozostali wierni temu, co nam Pan dał, i przekazali to następnemu pokoleniu!

O. Therasian Xavier